Vastlopers
Ik? Overspannen? Depressief? Ziek thuis? Nooit!

Het overkomt anderen, maar jou toch niet? Jij hebt de boel onder controle. Denk je. Totdat je er op enig moment achterkomt dat de dingen die je altijd deed niet goed voor jou zijn. Mentaal wil het misschien nog wel, maar je lichaam geeft overduidelijk signalen af. Hoofdpijn, spiertrillingen, hartkloppingen… Het zal toch niet? Alle alarmbellen gaan af. Eerst maar even die vakantie afwachten en daarna zal het wel weer gaan. Maar die vakantie levert ook geen rust op. Sterker nog, je bent bekaf als je eerste werkdag dreigt aan te breken.

Nog meer hoofdpijn, spiertrillingen, hartkloppingen… Hoezeer je ook wil, deze signalen kun je niet langer negeren. Je gaat die megahoge drempel over en met lood in je schoenen pak je de telefoon. Je belt naar je leidinggevende. Snel druk je het gesprek weg want de tranen stromen ineens over je wangen. Je twijfelt en voelt de pijn in je hele lichaam. Fysiek én mentaal. Dit is heel akelig. Waar je al die jaren zo hard voor hebt gewerkt, komt ineens tot stilstand. Hysterie maakt zich van je meester. Er is geen uitweg. 

Bellen wordt een drama, dan maar een laf bericht via de app. Wat moet je schrijven? Maar gewoon hoe het is. Hoe in vredesnaam is dat in woorden te vatten? Fysiek ongemak overstemt de geest. Met trillende handen, teveel onderbrekingen en met mistig zicht, typ je een paar regels. Is dit de juiste tekst? Nee. Het raakt niet aan wat je eigenlijk zou willen zeggen, er staan spelfouten in en driekwart van het verhaal ontbreekt. Toch maar versturen. Verstuurd. Een dramatische huilbui volgt. Dit komt nooit meer goed.

(spoedig meer!)